Mostrando las entradas con la etiqueta Sarrionandia. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta Sarrionandia. Mostrar todas las entradas
jueves, 11 de junio de 2015
Hemen gaude
Agian hasieran bertan ekibokatu ginen
mundura euskaldun sortzean.
Eta gero ez genuen iraultzaren borrokatik
apartatzen jakin.
Esna-kantu bat abestu genion
sehaska hutsari,
eta goiz batez El Puertoko kartzelan
esnatu ginen.
Maite genituen gauzengatik erori ginen preso,
baina gure maitasuna oraindik
ez dago preso.
Zorionez edo zorigaitzez,
anitz ekibokatu ekarri gintuzten
deserriko azken ipurdi honetan bizi edo hiltzera.
Eta bizi, hestu, larri, ia mirariz, gainbizi gara.
Eta bizitza ez da guretzat
egundo izango,
lehen zen bezalakoa
harrezkero.
Maite genituen gauzengatik erori ginen preso
baina gure maitasuna oraindik
ez dago preso.
Letrak: Joseba Sarrionandia
AQUÍ ESTAMOS
Puede que desde el principio estuviéramos equivocados
viniendo al mundo como vascos.
Y después, no supimos apartarnos
del camino de la revolución.
Y cantamos una canción para despertar
a la cuna vacía,
y una mañana despertamos en la cárcel de El Puerto.
Caímos presos por las cosas que amábamos,
pero nuestro amor todavía no está preso.
Por buena o mala suerte,
a algunos por equivocación
nos trajeron a vivir o morir a este último culo del destierro.
Y vivir, apenas, justo, casi de milagro sobrevivimos.
Y la vida ya no será para nosotros
nunca la misma de antes.
Caímos presos por las cosas que amábamos,
pero nuestro amor todavía no está preso.
Etiquetas:
Euskaraz,
Ken Zazpi,
Sarrionandia,
traducción,
Vascos
martes, 18 de agosto de 2009
Hondartza galduan

Moila zaharra, etxalde pobrea,
zurezko etxeak,
arrainak zintzilik salgai, musika
mexikanoa,
eltxoak eta jejenak iluntzean,
eta arratsari lotutako neskak,
eta gero mangleen artetik pasatu ondorengo
haizearekin loak hartzea.
Zurezko etxe bateko aterpean eserita,
bizkarra habearen kontra,
itsasoari begira, ur, ura
hondartzaraino,
sargazoak eta medusak hareatzan,
eta harearen eta belardiaren
artean lokatza, lokatz ustela, aduana
eginez bezala.
Eta zu hor eserita, aduaneroa lez
zienagan.
Eman dezagun zakila haunditurik duzula.
Eta izena asmatuko diozu
hondartza galduari, edo ez,
izenik gabe utziko duzu
memoriaren mapa legalitaterik gabekoen
bazterrean.
Gauzak ez dira behar diren modukoak,
bestela Laredon zinateke
birra hotz batekin, Nivea kosmetikoekin eta
visa turistikoarekin.
Euskaldun, zuzen, zintzo, arduratua.
Hor nor zara
ezpada naufrago bat, ideiak
zapatak bezala galdurik?
Hobe imajinaziozkoa balitz hondartza hau.
Hobe ailegatu ez bazina
bazter honetara, ur uher eta gazi hori
edan ez bazenu.
Gezala duzu arnasean, uhin hotsa
belarrietan,
bakar bakarrik egotearen ziurtasuna
imajinazioan baizik posible ez den eran.
Neska hori ere zer da ba,
neska hori,
ohol galdu bat bezala
besarkatzen duzu-eta.
Baina zeurea da itsasoa eta egunsentia
eta gaua, zeurea da denbora.
Entzun hondartzara datozen olatu zentzu gabeak
eta México lindo y querido…
Joseba Sarrionandia

EN UNA PLAYA PERDIDA
Un viejo muelle,
un pobre barracón de madera
pescados colgados de un alambre, en venta
música mejicana
mosquitos y jejenes saliendo al atardecer
y muchachas que van hacia la noche
y luego dormirse con el viento que recién
cruza los manglares.
Sentado bajo un viejo techo, con la espalda
apoyada contra el poste
mirando al mar, el agua, el agua que llega
hasta la playa.
Sargazos y medusas en el arenal
y, entre el arenal y la hierba
fango, fango podrido, que hace
como una aduana.
Y tú, sentado ahí, como un aduanero
en la ciénaga.
Supongamos que tienes el pene hinchado
e inventas un nombre
para esa playa ignorada.
O no, la dejarás sin nombre
al margen en los mapas sin certificación
de la memoria.
Las cosas no son como deberían ser. Si fueran
estarías tomando una cerveza fría en Laredo,
con cosméticos Nivea y una visa de turista.
Serías un vasco formal, honesto, responsable.
Pero ahí, ¿qué eres
sino un naufrago que ha extraviado las ideas
como se pierden los zapatos?
Mejor si esta playa fuera imaginaria. Mejor
si no hubieras llegado jamás a estas costas,
si nunca bebieras ese agua salobre.
Tienes salazón en el aliento, resonancia de olas
en los oídos, y la certeza
de estar tan solo, de estar tan lejos de todo, que
solo en ficción sería verosímil.
Incluso esa muchacha, ¿qué es
esa muchacha que abrazas
como si fuera un madero perdido?
Pero tuyo es el mar
y el amanecer y la noche, tuyo es el tiempo.
Escucha las olas sin sentido que llegan a la playa
y México lindo y querido.
Etiquetas:
Euskaraz,
Ordorika,
Sarrionandia,
traducción,
Vascos
Hiriak
Zeure gorputza da orain nire hiria,
zeu zara orain nahi dudan aberria.
Bizitzeko ez zait horrenbeste ardura:
Paris, Tombuctu,
New York, Bombay, Segura,
Berlin, Katmandu,
Sidney, Addis Abeba,
Aljer, Lisboa,
Buda, Pest, Kiev, Ottawa.
Baina orain zeu zara nire hiriburua,
aberri, hilobi, neure sorlekua.
Hiltzeko ere berdintsu zait herria:
Lome, Friburgo,
Quito, Tallinn, Luanda,
Tashkent, Mutriku,
Shangai, Istanbul, Praia,
Praga, Kigali,
Bangkok, Amsterdam, Basora.
Baina orain zeu zara nire hiriburua,
aberri, hilobi, neure sorlekua.
Joseba Sarrionandia.
El cuerpo tuyo es ahora mi ciudad,
tú eres ahora la patria que quiero amar.
Para ir viviendo mucho no me ha de importar:
París, Tombuctú,
New York, Bombay, Segura,
Berlín, Katmandú,
Sidney, Addis Abeba,
Alger, Lisboa,
Buda, Pest, Kiev, Ottawa.
Para morirme también me da casi igual:
Lome, Friburgo,
Quito, Tallinn, Luanda,
Tashkent, Mutriku,
Shangai, Istanbul, Praia,
Praga, Kigali,
Bangkok, Amsterdam, Basora.
Pero ahora eres tú mi capital
patria, tumba, mi tierra natal.
Versión de J. Aguirre O.
Etiquetas:
Euskaraz,
Ordorika,
Sarrionandia,
traducción,
Vascos
Martin Larralde
Larre berdeak, etxe zuri teila gorriak,
jendarme auto bat
bidean bildots artean pasatzen.
Etxe elizetan otoitzak,
betiko otoitzak neguko keearen antzera
lehun igotzen.
Martin Larralde ez da sekula itzuli,
baina itzuli balitz
(arantzak barrurantza itzuliak lituzkeen sagarroia bezala)...
Itzuli izan balitz, zer? Gaur igandea da,
larre berdeak,
etxe zuri teila gorriak, jendarme autoa bidan
Bayonne 17 panopetik.
Jendea familia erretratuetan bezala
larritasuneraino
perfumaturiko arima erakutsiz doa mezara.
Inork ere ez du
(dena ohitura, dena errua, dena barkamena)
oroimenaren
korapiloa deslotzen. Inork ere ez du
koblakaririk behar...
Martin Larralde honelako egun batez hil zen
galeretan,
begiak zabalik etzanda, agian, zerua,
itsaso ziki bat dela esanez.
Joseba Sarrionandia

Los campos son verdes, las casas blancas y de teja roja
el coche de los gendarmes
pasa por la carretera entre los corderos.
Se reza en las casas y en las iglesias los rezos,
los rezos de siempre se elevan como el humo en invierno
Martin Larralde jamás volvió pero si hubiera vuelto
(como un erizo con las púas vueltas)
- Y si hubiera vuelto, ¿qué?
- Hoy es domingo los campos son verdes,
las casas blancas y de teja roja
el coche de los gendarmes
bajo un panel que dice Bayonne 17.
La gente preparada como para una foto de familia
va a misa con el alma perfumada hasta el empacho...
Nadie deshace el nudo de la memoria
(todo es costumbre, todo es culpa, todo es perdón)
Nadie necesita un bardo
(todo es costumbre, todo es culpa, todo es perdón)
Martin Larralde murió un día como hoy en una prisión con los ojos abiertos
diciendo quizá que el cielo es un mar sucio.
Etiquetas:
Euskaraz,
Ordorika,
Sarrionandia,
traducción,
Vascos
Izen zaharrak
Gu herrialde estuan
sortu ginen,
arbasoek aberri mendrea
utzi ziguten.
Merkatari aberatsek merke
edo kario
erosten dituzte gure lurrak,
gure jendearen
hezurrak. Lurrak eta
hezurrak,
eta badoaz urtaroak,
eta gu ere bagoaz,
geroago eta gutiago
gara ginenak,
gero eta urrutiago
ginena
Zer geratuko da gerorako?
Leku izenak agian,
ez besterik: Ursouia, Itchasou,
Irouleguy,
Aussurucq eta Tchoko
Maitia…
Jendeak misterio aire batekin
ahoskatuko ditu leku izenok,
jendeak misterio aire batekin
ahoskatuko ditu izenok.
Joseba Sarrionandia
-la traducción aparece al final del video.
Etiquetas:
Euskaraz,
Ordorika,
Sarrionandia,
traducción,
Vascos
sábado, 1 de agosto de 2009
Hariak
Gurasoen hariak, halabeharraren hariak, norbere gorputzaren hariak, lagun minen hariak, behaztopatzeko modu luzeak, hariak.
Lotzen zaituzten hariak, maitasun luzeak bezalako hariak.
Titerearen modukoak, batzuetan atezuan, besteetan lasaieran, edo korapilatzen.
Eta horrela bizi, hariekin, hariak egokitzen, hariei kasu egiten, harien kontra tiraka, haien gatibu.
Eman dezagun berrogei urtez horrela... eta bat batean ohartu ezetz, eguzkiaren edo ilargiaren errainuak bezalakoak direla, eta ez zaituztela lotzen, azkenean, ez duzula haririk.
Joseba Sarrionaindia
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


