Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων• τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω• με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ' αναμμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1899)
CIRIOS
Los días futuros se levantan ante nosotros como una fila de pequeños cirios encendidos, pequeños cirios dorados, cálidos y vivos.
Los días pasados permanecen entre nosotros, triste hilera de cirios apagados.
Los más recientes humean todavía, cirios fríos, fundidos e inclinados. No quiero verlos; su aspecto me aflige. El recuerdo de su antigua luz me daña. Y contemplo delante de mis cirios encendidos.
No quiero ni volver la cabeza ni constatar, temblando, cuán rápido la sombría hilera se alarga, cuán pronto los cirios apagados se multiplican.
Candles (Liberal translation)
The days of our future stretch out before us like a row of little candles glowing Little candles golden, warm, and lively.
The days of our past are behind us, Spent candles in their mournful line; the ones nearest are still smoking, cold candles, melted, and bent.
I will not look back at them; their shape is sad, It pains me to recall their first light. I'll look at my lit candles ahead.
I'll not turn to look back, lest I see and shudder at how fast the dark line grows longer, at how fast the spent candles multiply.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς, αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους• να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά• σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει• και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)
Recitado en griego.
Recitado en el film griego "Cavafy".
Cuando emprendas tu viaje a Itaca pide que el camino sea largo, lleno de aventuras, lleno de experiencias. No temas a los lestrigones ni a los cíclopes ni al colérico Poseidón, seres tales jamás hallarás en tu camino, si tu pensar es elevado, si selecta es la emoción que toca tu espíritu y tu cuerpo. Ni a los lestrigones ni a los cíclopes ni al salvaje Poseidón encontrarás, si no los llevas dentro de tu alma, si no los yergue tu alma ante ti.
Pide que el camino sea largo. Que muchas sean las mañanas de verano en que llegues -¡con qué placer y alegría!- a puertos nunca vistos antes. Detente en los emporios de Fenicia y hazte con hermosas mercancías, nácar y coral, ámbar y ébano y toda suerte de perfumes sensuales, cuantos más abundantes perfumes sensuales puedas. Ve a muchas ciudades egipcias a aprender, a aprender de sus sabios.
Ten siempre a Itaca en tu mente. Llegar allí es tu destino. Mas no apresures nunca el viaje. Mejor que dure muchos años y atracar, viejo ya, en la isla, enriquecido de cuanto ganaste en el camino sin aguantar a que Itaca te enriquezca.
Itaca te brindó tan hermoso viaje. Sin ella no habrías emprendido el camino. Pero no tiene ya nada que darte.
Aunque la halles pobre, Itaca no te ha engañado. Así, sabio como te has vuelto, con tanta experiencia, entenderás ya qué significan las Itacas.
C. P. Cavafis. Antología poética. Alianza Editorial, Madrid 1999.
Edición y traducción, Pedro Bádenas de la Peña
Ithaca
As you set out for Ithaca Hope that your journey is a long one, Full of adventure full of discovery.
Laestrygonians and Cyclops Angry Poseidon -- do not be afraid of them: You'll never find things like that on your way As long as you keep your thoughts raised high As long as a rare sensation touches your spirit and your body.
Laestrygonians and Cyclops wild Poseidon -- you won't encounter them Unless you bring them along inside your soul Unless your soul sets them up in front of you.
Hope that your journey is a long one, May there be many summer morning When with what pleasure what joy You come into harbours seen for the first time. May you stop at Phoenician trading stations To buy fine things, mother- of pearl- and coral, amber and ebony. Sensual perfume of every kind As many sensual perfumes as you can.
And may you visit many Egyptian cities To learn and learn again from those who know.
Keep Ithaca always in your mind Arriving there is what you are destined for.
But do not hurry the journey at all Better if it lasts for years So that you are old by the time you reach the island Wealthy with all you have gained on the way Not expecting Ithaca to make you rich.
Ithaca gave you the marvellous journey Without her you would not have set out She has nothing left to give you now.
And if you find her poor Ithaca won't have fooled you. Wise as you will have become So full of experience You will have understood by then What these Ithacas mean.
